Armet był typowym hełmem włoskiego rycerza w XV wieku i jednym z najbardziej zaawansowanych technicznie hełmów późnego średniowiecza. Jego konstrukcja całkowicie obejmowała głowę, zapewniając wysoki poziom ochrony przy zachowaniu mobilności, co było kluczowe zarówno w walce konnej, jak i pieszej oraz w turniejach. Składał się z gładkiej, zwartej dzwonowej czaszy, zawiasowych policzków zamykanych pod brodą oraz podnoszonego wizjera osadzonego na bocznych czopach.
Armet był otwierany – wyposażony był w podnoszoną zasłonę twarzy oraz rozpinane zasłony policzków, co umożliwiało użytkownikowi indywidualną konfigurację osłony. Wizjer posiadał z boku bolec do podnoszenia wizjera, który umożliwiał jego podnoszenie i opuszczanie bez konieczności chwytania za krawędź metalowej płytki. Bolec pozwalał na wygodne sterowanie wizjerem nawet w rękawicach i przy pełnym opancerzeniu, co zwiększało komfort użytkowania oraz szybkie reagowanie w dynamicznych sytuacjach bojowych lub turniejowych.
Charakterystycznym elementem armetu à rondelle jest okrągła metalowa płytka umieszczona z tyłu hełmu, zwana rondellą. Element ten występuje w wielu zachowanych egzemplarzach armetów z XV wieku i jest uznawany za integralną część ich konstrukcji. Rondella osłaniała newralgiczne miejsce z tyłu hełmu, w którym krzyżowały się paski i wiązania mocujące dodatkowe elementy ochronne, takie jak bevor lub płyty osłaniające szyję. Chroniła je przed przecięciem, uszkodzeniem mechanicznym oraz bezpośrednim uderzeniem, a jednocześnie stabilizowała system mocowania, zapobiegając przesuwaniu się pasów podczas walki.
Prezentowany model nawiązuje do późnej formy armetu z końca XV wieku (ok. 1490), kiedy konstrukcja osiągnęła swój w pełni rozwinięty kształt. Cechami charakterystycznymi tego okresu są rozbudowane wzmocnienie czołowe oraz zwarta, opływowa sylwetka typowa dla włoskiej zbroi płytowej. Tego typu armety były standardowym elementem uzbrojenia rycerzy walczących zarówno w formacjach jezdnych, jak i pieszych, a także w turniejach.
